چون نفاذ امر شیخ آن میر دید


ز آمد ماهی شدش وجدی پدید

گفت اه ماهی ز پیران آگهست


شه تنی را کو لعین درگهست

ماهیان از پیر آگه ما بعید


ما شقی زین دولت و ایشان سعید

سجده کرد و رفت گریان و خراب


گشت دیوانه ز عشق فتح باب

پس تو ای ناشسته رو در چیستی


در نزاع و در حسد با کیستی

با دم شیری تو بازی می کنی


بر ملایک ترک تازی می کنی

بد چه می گویی تو خیر محض را


هین ترفع کم شمر آن خفض را

بد چه باشد مس محتاج مهان


شیخ کی بود کیمیای بی کران

مس اگر از کیمیا قابل نبد


کیمیا از مس هرگز مس نشد

بد چه باشد سرکشی آتش عمل


شیخ کی بود عین دریای ازل

دایم آتش را بترسانند از آب


آب کی ترسید هرگز ز التهاب

در رخ مه عیب بینی می کنی


در بهشتی خارچینی می کنی

گر بهشت اندر روی تو خارجو


هیچ خار آنجا نیابی غیر تو

می بپوشی آفتابی در گلی


رخنه می جویی ز بدر کاملی

آفتابی که بتابد در جهان


بهر خفاشی کجا گردد نهان

عیبها از رد پیران عیب شد


غیبها از رشک ایشان غیب شد

باری ار دوری ز خدمت یار باش


در ندامت چابک و بر کار باش

تا از آن راهت نسیمی می رسد


آب رحمت را چه بندی از حسد

گرچه دوری دور می جنبان تو دم


حیث ما کنتم فولوا وجهکم

چون خری در گل فتد از گام تیز


دم بدم جنبد برای عزم خیز

جای را هموار نکند بهر باش


داند او که نیست آن جای معاش

حس تو از حس خر کمتر بدست


که دل تو زین وحلها بر نجست

در وحل تاویل و رخصت می کنی


چون نمی خواهی کز آن دل بر کنی

کین روا باشد مرا من مضطرم


حق نگیرد عاجزی را از کرم

خود گرفتستت تو چون کفتار کور


این گرفتن را نبینی از غرور

می گوند اینجایگه کفتار نیست


از برون جویید کاندر غار نیست

این همی گویند و بندش می نهند


او همی گوید ز من بی آگهند

گر ز من آگاه بودی این عدو


کی ندا کردی که آن کفتار کو